Тэрыторыю сучаснага Светлагорскага раёну ў старажытны час засялялі славянскія плямёны дрыгавічаў, якія былі аб'яднаныя ў Турава-Пінскае княства. У XIII стагоддзі зямля Светлагорску ўваходзіла у склад Вялікага княства Літоўскага. З 1500 па 1537 г.г. Гомельская воласць уваходзіла у склад Маскоўскай дзяржавы, а з 1569 года ў склад Рэчы паспалітай. У 1772 году ў выніку падзелу Рэчы паспалітай паміж Аўстрыяй, Прусіяй і Расіяй землі Гомельшчыны адышлі да Расейскай імперыі.
Светлагорскі (раней Парычскі) раён быў заснаваны 17 ліпеня 1924 года. Першае жа пісьмовае згадванне аб Парычах знойдзена ў «Інвентарным спісе» Бабруйскага стараства 1639 года. Тады тут было ўсяго 15 сельскіх хат. У 1797 году вёска цалкам згарэла, а праз год расейскі імператар Павел І падарыў адбудаваны Парычскі двор адміралу Пятру Іванавічу Пушчыну, са знакамітым родам якога ў далейшым непарыўна звязаная больш за векавая гісторыя Парыч.
На пачатку 50-х гадоў ХХ-го стагоддзі было прынята рашэнне аб узвядзенні ў невялікім пасёлку Шацілкі Васілевічскай ГРЭС (цяпер Светлагорскай ЦЭЦ). У лютым 1954 года пачалося яе будаўніцтва.
Недалёка ад будаўнічай пляцоўкі з кожным днём будаваўся і пасёлак. Будаваліся першыя шматпавярховыя жылыя хаты, вуліцы, школы, прамысловыя і сацыяльныя аб'екты.
Імклівы прамысловы рост пасёлка і перспектывы яго далейшага развіцця сталі чыннікам пераносу раённага цэнтра з Парыч у Шацілкі. Гэтая падзея адбылося ў чэрвені 1960 года. А у 1961 году Шацілкі былі пераназваныя ў горад Светлагорск.
У 1960 году ў Шацілках пачалося ўзвядзенне найбуйнейшага ў Еўропе завода штучнага валакна, а ўсяго праз 4 года на нядаўняй пустцы вырас прамысловы гігант. У навагоднюю ноч 31 снежня 1964 года завод даў першую прадукцыю – кордную нітку.
Былі і іншыя хвалебныя вехі ў працоўнай гісторыі нашага раёна: уводзіны ў лад яшчэ аднаго завода-гіганта – Цэлюлозна-кардоннага камбіната, адкрыццё і распрацоўка першых нафтавых радовішчаў, стварэнне завода «Светлагорсккарммаш», хатабудаўнічага камбіната, будаўнічага трэста, хлебазавода і шматлікіх іншых прадпрыемстваў, без якіх сёння цяжка уявіць Светлагорскі раён.
Сённяшні Светлагорск – гэта шматнацыянальны і самабытны бок, добра вядомы сваімі творчымі дасягненнямі і культурнымі традыцыямі. У нас цесныя эканамічныя і культурныя сувязі з сотнямі гарадоў, у тым ліку ў Расеі, Малдове, Балгарыі, Чэхіі, Польшчы, Нямеччыны, Англіі, Італіі і іншых краінах.
Светлогорскі раён размешчаны на поўнача-захадзе Гомельскай вобласці. Заснаваны 17 ліпеня 1924 года. Колькасць насельніцтва складае 94 746 чалавек (у горадзе – 71 661 чалавек, 23 085 чалавек – у раёне). Плошча Светлагорскага раёна 1,87 тыс. кв. км.
Карысныя выкапні: 5 радовішчаў нафты, Давыдоўскае радовішча каменнай солі, 4 радовішчы легкоплавкіх глін – 1,8 млн. куб. м, 5 радовішчаў будаўнічых пяскоў – 8 млн. куб. м, 125 радовішчаў торфу – каля 25 млн. тон.
Рэкі: Бярэзіна (з прытокамі Ала, Сведь, Жардзянка), Іпа (прыток Прыпяці).
Па тэрыторыі раёна праходзяць: чыгунка Жлобін – Калінкавічы, аўтамабільныя дарогі: Бабруйск – Калінкавічы, Бабруйск – Рэчыца. Суднаходства здзяйсняецца па рацэ Бярэзіна.
На тэрыторыі раёна размешчаны: сельскіх населеных пунктаў – 101, пасёлкаў гарадскога тыпу - 2.
Тэрыторыя падзеленая на 9 сельскіх Рад: Асташкаўскі, Баравікоўскі, Давыдаўскі, Казлоўскі, Красноўскі, Мікалаеўскі, Палескі, Печышчанскі, Чыркавічскі; 2 пасялковых Рады: Парычская і Саснаваборская. Цэнтрам раёна з'яўляецца горад Светлагорск.
Светлагорскі раён мяжуе са Жлобінскім, Рэчыцкім, Калінкавіцкім, Кастрычніцкім раёнамі Гомельскай вобласці і Магілёўскай вобласцю на поўначы раёна. |
